|
|
 |
|
|
MOEDER BERTHE zoals we haar zo joviaal noemen is een gewoon persoon. In 2001 wordt ze 90 jaar. Zij behoud haar jeugdige geest
levend door poëzie, vrijwilligster bij het Rode Kruis, bij het verzet in de tweede oorlog. Grote vriendin van de oudstrijders, voorzien van een goed humeur, bezitter van penningen. Altijd tegenwoordig, houd van het
leven en bijtend met het volle gebitOnze vriendin was getrouwd met een brave man “genaamd” Didier. Hun leven was vol liefde en vriendschap. 3 kinderen zijn geboren uit dit huwelijk, met de mooie namen
zoals, Jacques, Maurice, en de kleine Michele. Berthe had vele stevige kosten gedaan om haar te laten erkennen, maar ze heeft ook enkele slechte bestedingen gedaan, maar met politieke steun en met volharding hebben ze
de penningen erkend, voor verdienstelijkheid hebben enkele de titel gekregen, ook voor sportieve doeleinden, ofwel als prijswinnaars van dit en dat. Dus want de strijders moeten nog altijd vechten voor het behoud
van recht. Berthe is een grote monarchist. Onze super moeder houd van het versieren van haar balkon en heeft er al meerdere prijzen mee gewonnen.
Zij straalt dankbaarheid uit naar de toekomstige staats president verenigd met de Generaal Eisenhouwer en uiteindelijk zijn er talrijke verenigingen al aangesloten. |
|
|
|
HAAR VERHAAL
Mevrouw Delmoitier geboren als Berthe Simays, is een zeer bekend persoon in de dienst van het Rode Kruis, een beetje overal in België. Voor haar toewijding en haar totale
vrijgevigheid. Ter uwe inziens, gaan we kijken naar de werkelijke geboortedatum.
.Deze dame laat een levenslustig vertoon zien, waar nog
vele jongeren een voorbeeld mogen aan nemen. Wie is ze? Daarvoor gaan we 5 generaties terug
M. Simays was een van de stichters van de beursmagazijnen en van de galarie Lafayette in Parijs. Geboren in Luik. Hij
huwt een Limburgse. Mme Delmoitier is in Genk geboren op 19-02-1912 en is opgegroeid in Hasselt. Na haar studies helpt zij mee in de zaak van haar vader die een
hoedenfabriek voor dames uitbaat.
8 mei 1935, huwt zij in schaarbeek, Mr Didier Delmoitier is een leidsman op zijn werk in het brugse.
Teruggekomen van Congo na de aanleg van bruggen in de haven van Matadi, zijn partner heeft ook een aandeel in het bouwen van bruggen over het Albert II kanaal.
Hij herneemt daarna de legerdienst als chef-onderzoeker van de eerste lansiers van het dorp Spa en Bourg Léopold, voor gemotoriseerde eenheid, beslist door minister Devèze.
Toen kwam de oorlog … onder duitse werkomstandigheden te verkrijgen moest M. Delmoitier een eed afleggen aan de oppositiegroep O. N. B. R. en aan de “G” groep van de
Belgische sabotage, rond de streek van oost Vlaanderen en speciaal Gent, waar ze respectievelijk deelname aan de bevrijding van de stad en de legerbasis van Léopold.
Het is nog met veel gevoelens dat ze nadenkt
over de sombere dagen van de oorlog in 40 – 45 maar ze maakt onder toezicht een onderscheid hoofdzakelijk met uitreksels van Generaal Eisenhouwer. Zoals in het Belgisch verzet, met een ordeteken van de oorlog 40 – 45
met gekruiste sabels, dezelfde als Prins Regent N° 1859 en een van de Nationale Defensie N° 365 en nog andere van het Ministerie van Justitie, het Gerechtelijk kabinet van Gent en het teken van samenwerking met de
dienstverlening gedurende de werkzaamheden. Zij was eveneens loyaal bezig met het Rode Kruis als verpleegster met dr. Burvenisch van Gent-Brugge en heeft veel gruwelijke periodes gekend
Na de oorlog, dirigeert mm. Demoitier haar eigen firma in rode Kruis artikelen
Na de dood van haar man in 1981 dankzij gepensioneerd te zijn kon zij zich volkomen geven aan het bloedafname centrum van Aalst. Zij
stond in voor het onthaal van bloedgevers en verzekerde en tergelijke tijd het vriendschappelijk secretariaat. Zij totaliseerde 83 bloeddonors. Mm. Demoitier was lid van de vereniging “ Harva” voor de hartoperaties. In
de kliniek O.E.VR. van Aalst noemde men haar de raadgevende engel. Haar medeleven en haar woorden van troost waren een balsem voor de zieken. De professor van Ermen beoordeelde dat als een onmisbare schakel.
Ze
was ook actief in het centrum van hulpverleners tijdens de feesten en diverse manifestaties driemaal per week, zij was present voor de bloedinzameling in de regio Aalst en in het A.Z. van Jette en zelfs voor een
inzameling op de T.V. zender van R.T.B.F.
Mm delmoitier maakte bloemstukken in zijde, een wonder. Maar er was ook folklore,
maar ja, mme Delmoitier was werkzaam in de kantine van de harmonie “de vaste vrienden” van Aalst en bezorgde de calvados in kleine glaasjes aan die dat dorst hadden.
Gedurende de periode van carnaval, ging ze
overal mee, zelfs in Duitsland heeft ze het diploma van eerbetoon en dankbaarheid gekregen van het koninklijk huis. Op 2-9-1985 kreeg ze de hoogste onderscheiding van folklore en cultuur en met een gouden plaat
erbovenop. Onze held heeft 2 zonen en 1 dochter. Voor die dat in Brussel werkt. Zij is in de hoofdstad komen wonen, maar blijft nog altijd actief in het Rode Kruis
Na herstel van de dienst in het bloedtransfusie centrum in de Picardstraat, heeft men haar gekozen, dankzij Mr. Pablo Moreno voor de
plaats als secretaresse in de vriendschappelijke bond van Brussel, plaats die ze nu nog altijd betrekt. Ze is ook in opdracht voor de sociale dienst voor de leden van de bond en daar ze tweetalig is, doet ze ook de
vertalingen in het nederlands voor de actualiteit. Met deze dat ze nog vrije tijd heeft, is ze schatbewaarder en secretaresse van de Nationale federatie van oudstrijders in België F.N.C. voor de regio Brussel hoofdstad
en onlangs en eveneens een klein beetje van Molenbeek.
|
|
|
